Home

The invariable mark of a dream is to see it come true. ~ - Ralph Waldo Emerson


Onderstaand bericht vanuit het Building a Dream Team aan iedereen die nog een laatste handje wilt helpen om de eindspurt te kunnen trekken naar de finishing touch van het Building a Dream House... 28 februari wil Bobbi Bear hier graag intrekken, maar hier moet nog het een en ander voor gebeuren..... WIE HELPT MEE?!


“Thank you all for making our dream possible - we are nearly there which you can see at the pictures - and you have made it all possible. We’re planning to move in on 28 February 2011”, Aldus een enthousiaste mail van Eureka, vanuit Zuid-Afrika.

Zondagmiddag, Stormsriver.

Liggend in een hangmat tussen twee bomen in, kijk ik omhoog, door de bladeren heen naar de zon.
Soms komt Tiger, de hond van het hostel, even langs met zijn neus tegen de hangmat aanduwen, met de eigenlijke vraag of ik een gevonden bierdopje of takje wil weggooien. Waarna hij terugkomt om het hele ritueel daarna te herhalen.

Vandaag neem ik even rust. Met een boek, in de zon, in mijn hangmat.

Drie maanden zijn lang, ondanks dat ze niet zo lang voelen. Een kwart jaar. Nee, waarschijnlijk komt het echte voelen huis pas. En dat is niet erg, zeg ik tegen mezelf, in mijn hangmat.

Drie maanden voelt niet lang, maar het is lang genoeg om een hele hoop mee te maken. Een kleine greep;

Het leven gaat hard en vooral in Zuid-Afrika.


Het is zijn 2 weken geweest met onder andere een rechtszaak van een 17jarig meisje.  Zij is meerdere keren verkracht door de vriend van haar tante. Hier in Zuid-Afrika is het gebruikelijk dat slachtoffers een meter of 2, 3 van hun verkrachter afstaan, om hen aan te wijzen, om de rechter te vertellen dat dit de man is die hen zoveel heeft aangedaan en zoveel afgepakt.


Het wachten duurde lang, haar tranen in overvloed. Net toen zij wat meer op haar gemak was door geklets en voorbeelden van slecht Zulu van mijn kant (met de anekdote dat ik op Sdudla’s verjaardag zong ‘You are pregnant Sdudla’ in plaats van ‘Happy Birthday Sdudla’), werden we naar binnengeroepen.

Als ik samen met Sdudla, Nosipho en auntie Sweetie bij Kwamakutha policestation sta te wachten, wanneer Mildred met een vrouw praat die moeilijkheden heeft met haar stiefzoon, komt daar een klein meisje met haar moeder.

Het meisje is 4 jaar en lekker bijdehand. We spelen een tijdje, ze wil dat ik haar kietel en ze plakt later muntjes en papiertjes op haar en mijn gezicht. Ze merkt dat ik Zuluwoordjes geleerd krijgt van Sdudla, en zij probeert me het woord voor duim te leren (ben ik uiteraard alweer vergeten), verwijzend naar de duim die ze haar mond heeft, als ze ontspannen op mijn schoot tegen me aan zit.

Natuurlijk gaan er vragen door mijn hoofd, maar het zijn vragen waarvan ik het antwoord niet wil weten, dus op dat moment wegstop. Even later gaat Mildred met het meisje in gesprek. Allereerst praten zij over koetjes en kalfjes, maar niet veel langer komt haar verhaal naar voren.

De eerste zes weken zitten erop en ik ben daarmee op de helft beland.

Vrijdag hebben de meiden van de 1e groep afscheid genomen. Dit gebeurde op de Drop In.
Mirjam, Margreet, Jennifer, Inge en Loes kregen een traditionele bierceremonie waarmee ze bij de familie werden uitgenodigd. Het was mooi om te zien hoe zo’n relatief klein afscheid (in vergelijking met het afscheid bij de Tree) zo’n groot gebaar en zo bijzonder kan zijn.

Het afscheid was supermooi met veel zang, gebeden en de gesproken woorden oprecht.

Zaterdag na supportgroup hebben Mirjam, Jennifer, Inge en Margreet afscheid genomen, en zondag is ook Loes vertrokken.

De tijd vliegt voorbij.
De temperatuur stijgt, net als het aantal cases.

Het meisje dat verkracht is aangevallen door de 5 mannen, waarvan 3 haar verkracht hebben wordt nu begeleid door Mbali, Mirjam en mij.
De eerste keer dat zij binnenkwam bij het kantoor bij het politiestation van Umlazi deed me rillen. Haar ogen nog opgezwollen, haar blik naar beneden en lijkt te proberen zich te verstoppen in de aanwezigheid van haar zus.

In het gesprek met haar kregen we van haar te horen wat er gebeurd was. Ondanks dat dit de 2e keer was dat wij dit hoorden, kwam dit net zo hard (al dan niet harder) binnen.
Op de vraag wat de mannen van haar weggenomen hebben was haar antwoord: “they took my selfesteem”, waarna ze brak en onbedaarlijk begon te snikken.
In stilte deden wij met haar mee.

In het ziekenhuis zit een meisje van 16. Ze is zo in elkaar geslagen en haar ogen zijn zo opgezwollen dat ik me niet kan voorstellen dat zij er ook maar iets door kan zien. Haar handen zijn verbonden en ze zit onder het vuil.

Wanneer we even met de dokter praten komen we achter haar verhaal.
Het meisje was met haar vriend op weg naar huis toen 5 mannen hen staande hielden. Zij vroegen de vriend of het meisje zijn Koningin was. Hij beaamde.  Hierop werd hij in elkaar geslagen en zijn de mannen achter het meisje aangegaan. De mannen hebben haar geslagen, gestoken met een mes, vastgehouden en verkracht.

We hebben Thandeka opgebeld en zij is gekomen om het meisje op te vangen, net als haar familie die even later binnenkwam.

Inmiddels ben ik beland in mijn derde week in Zuid-Afrika. Het weer is wisselend, en iedereen in mijn cottage loopt te sniffen, ik dus ook. Op zich vind ik dat niet zo vreemd met een zwaar verkouden meisje die verscheidene keren in mijn gezicht heeft lopen hoesten. Lief, bascilleverspreidend moppie is het!

Vorige week zijn we wezen helpen bij een instelling voor mensen met een verstandelijke handicap. We zijn eerst naar een park geweest met een aantal cliënten, erg leuk want je zag iedereen genieten. Daar even gepraat met de begeleidsters (die me nog herkende van de vorige keer! Ik hen alleen niet, haha)

Wat ik begreep (ook later van Jackie) is dat deze instelling een van de besten is, in kwaliteit naar cliënten toe maar ook in hun vooruitstrevendheid. Dit is natuurlijk er fijn, maar daarin rijst wel de kanttekening; hoe kan het zijn dat wat de een ziet als kwaliteit, voor de ander als een grote schok en ongeloof kan binnenkomen?

Lieve Allemaal
Het is alweer een tijdje terug sinds de laatste weblog.

Zaterdag , supportgroup.
Hier heb ik een meisje ontmoet die de komende drie maanden ‘aan mij gekoppeld is’. Dit meisje is 7 en autistisch.
Een poos geleden is aan het licht gekomen dat zij op is misbruikt door een man van in de 70.
Bobbi Bear en vorige vrijwilligers hebben hard gewerkt om haar bij te staan in de heftige periode van aangifte doen, verklaring afleggen en de rechtszaak. Dit moest, vanwege haar handicap, natuurlijk heel goed voorbereid.

De laatste keer in de rechtbank heeft de aanklager haar (tegen alle regels in) de rechtbank ingeroepen (normaal zit het slachtoffer in een aparte ruimte, waar zij de dader niet kunnen zien) om de dader aan te raken.

We hadden verwacht een rustige avond te hebben, na een lange dag training.
Zaten we gesetteld met onze thee en chocolade repen (tsja, het blijft een huis vol vrouwen), toen Jackie binnen kwam...

Een call-out.

Een jongen van in de 20 had zelfmoord gepleegd en het vermoeden was dat zijn broertje hem gevonden zou hebben. (wat niet waar bleek)

Wij (ik, loes en Inge) zijn met Austin erheen geweest om de situatie te checken en mensen op te vangen  (ook zodat politie zijn werk kon doen)

Moeder was in shock (zij had hem gevonden en heeft hem los moeten snijden), buurvrouw in alle staten en oma erg verdrietig en vol ongeloof.
We hebben 2 uur bij hen in zijn slaapkamer gezeten om hen te kalmeren, met hen te praten.
De jongen lag er nog, en de lijkwagen kon niet komen*, waardoor hij in de achterbak van de politietruck vervoerd zou moeten worden. Afschuwelijk.

Lieve allemaal

Nadat ik mijn vorige berichtje had geplaatst, hebben we een loungebank geconfesceerd (schrijf je dat zo?) en wat proberen te slapen. Lukte niet echt, maarja. Ik heb me ingehouden en ben lief gebleven tegen Marieke en Inge ;) Op Dubai nog Michel en Lotte tegengekomen, wat errrg toevallig was.

De vlucht van Dubai naar Durban was prima. Ik had een heel stil kindje naast me, waardoor ik flink wat uurtjes slaap in kon halen :)
Op de wakkere momenten toch wat getobt (zoals Lotte zei: Neem tijdens zo'n lange en vermoeiende reis geen enkele emotie serieus) Maar toen we eindelijk de aankomsthal doorliepen (nadat een boze beambte had gevraagd of we echt echt echt onze koffer zelf hadden ingepakt, nadat zijn hond eraan geroken had) en ik Michelle zag staan, was het goed.

De reis naar het huis van Jackie was ontzettend mooi (alle mooie lichtjes en het uitzicht wat breathtaking is)

Aangekomen op Dubai, en nog 8,5 uur tot we doorgaan naar Durban.

Vanmiddag naar Schiphol met mijn ouders, schoonouders, Steffie en Marie-Louise. Alles ging voorspoedig totdat Jan (aangekomen in de parkeergarage) weer richting de uitgang reed en mijn vader n hartverzakking bezorgde.
En totdat ik mijn schoonvader een halve hersenschudding had bezorgd. Het is natuurlijk niet zo handig om de achterklep dicht te doen, als iemand anders zijn hoofd daar nog tussen gestoken heeft.. Oeps.
Zo zie je maar, Nienke nooit haar eigen bagage laten pakken/dragen.. Gelukkig hield het bloeden snel op, maar het was wel even schrikken. :-|

Ik kon gelijk mijn koffer inchecken en met zijn allen wat drinken en eten. Bij het eettentje al snel Marieke gevonden, iedereen gedag gezegd.

Het afscheid nemen was niet zo dramatisch, "t ging best soepel" aldus stef, maar dat was meer omdat ik ook niet meer huilen van hem.

Nog een paar uur voor vertrek, en ik moet zeggen dat ik alle zenuwen goed te baas ben gebleven. Tot nu.

Hier en daar een kus, 2 nichtjes en een ongeboren neefje gedag gezegd, hier en daar nog wat inpakken en hier en daar nog een traan.

Mijn belevenissen zijn natuulijk via deze weblog te volgen, ik ben nog op mijn gewone mobiel te bereiken en ook zo via een Afrikaans nummer.

Tot over een paar maanden, maak er een mooie zomer van (en alle belevenissen, roddels etc wil ik graag via de mail ontvangen ;) )

xx
Nienke

Ticket is geboekt, en nu is het alleen maar afwachten. 195 dagen.

Ondertussen zijn er al een hoop mobiele telefoons ingezameld die binnenkort de deur uit gaan (als iemand nog wat heeft liggen? T ruimt lekker op en opbrengst gaat naar Bobbi Bear)

De 10e editie van Mixtream (29 augustus 2010) zal ook in het teken zijn van Bobbi Bear, binnen kort beginnen de voorbereidingen van dit leuke, leuke, leuke (gratis!) festival in HHW. Ik zit dan al bij Bobbi Bear, maar ik hoop op een goede opkomst, veel gezelligheid en goede muziek en een fijne opbrengst voor Bobbi Bear.  

xx
Nienke

Vanuit Building a Dream en het nieuwe huis waarvoor Bobbi Bear zo hard aan het vechten is, wil ik graag Bobbi Bear extra financieel steunen. 
Daarom heb ik een actie bedacht.

Het kost je geen enkele cent om mee te helpen!
Sterker nog; je helpt het milieu én Bobbi Bear én je raakt zelf je oude mobieltjes kwijt.

Wat is de bedoeling?
Iedereen heeft altijd wel ergens oude mobiele telefoons liggen. Deze zou ik graag willen inzamelen. Over 2 maanden worden de telefoons opgestuurd naar een recyclingbedrijf en de opbrengst daarvan gaat naar Bobbi Bear.

Dus zoek je oude telefoons (je hebt er vast meerdere liggen) en lever ze in!*

Wil je een extra steentje bijdragen, vraag je partner, vrienden, neefjes, tantes, buren en iedereen die je maar kent, of zij ook hun oude telefoons willen doneren.

Meer weten?